ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΩΤΗΡΗΣ

ΣΑΝ ΤΟ ΛΙΓΟ ΤΟ ΝΕΡΟ

Έβλεπε η Σοφιά τις φωλιές µε τα χελιδόνια και σιγοτραγουδούσε.
Χελιδόνια µου καλά,
πο ’ρθαταν από µακριγιά,
τι καλά µάς φέραταν;
Την υγειά, την πασκαλιά
και τα κόκκινα τ’ αυγά.

"Χελιδονάκια µου, χελιδονάκια µου" λέει κι η Κάλλιω.
"Πούθ’ έρχονται, µωρ’ αδερφούλες µου, τα έρηµα;"
"Απ’ τους Άγιους Τόπους, Κάλλιω" λέει η µάνα µου. "Διαβαίνουν ωκεανό".
"Και πώς, µωρ’ Αλέξω, τόσο µακριά και δεν αποσταίνουν;"
"Βοηθιούνται φτερό µε φτερό".
"Και πώς βρίσκουν τον δρόµο, µωρ’ γι αδερφούλες;"

14,80 €

ΤΑ ΟΠΩΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Ο ήρωας έχει στο νου του τον χάρτη με τα οπωροφόρα της Αθήνας, τα οποία ταχτικά επισκέπτεται. Στις πεζοπορίες του επιχειρεί να συνάψει με τους διαβάτες σχέσεις, αλλά συνήθως δεν γίνεται κατανοητός. Ο συγγραφέας τον ακολουθεί και πολλές φορές μπερδεύεται ο ένας στα πόδια του άλλου. Κοντολογίς, είναι ένα οδοιπορικό στην ζωή, στην λογοτεχνία και στην Αθήνα

7,96 €

ΤΑ ΖΥΓΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ

Διάφορα κορίτσια περπατούσαν αγέρωχα, προσβλητικά. Ήταν αξιοθαύμαστο το πώς τόνιζαν με το ντύσιμό τους τα φυσικά χαρίσματά τους. Και οι πιο ελκυστικές όμως ήξεραν ότι ο πόθος του άντρα κρατάει λίγο. Ας στόλιζαν, ας μεριμνούσαν εξ αυτού του λόγου για το σώμα τους, στην αγάπη τις οδηγούσαν τα βήματά τους. Και προσπαθούσαν κυρίως με τα χαρίσματα των προσώπων τους να κάνουν τον πόθο πιο υποκειμενικό, πιο προσωπικό και μόνιμο. Ένιωθαν κι αυτές όπως η Αζερίν ότι μόνον η αγάπη θα αδιαφορούσε για την ηδονή, ίσως μόνον η αγάπη θα δημιουργούσε περίπου μόνιμες προϋποθέσεις ηδονής.

5,97 €

Η ΦΛΕΒΑ ΤΟΥ ΛΑΙΜΟΥ

Πήγα να χτυπήσω την πόρτα και βλέπω από κάτι περάσματα του φράχτη την εξής σκηνή. Ένα στενότατο σιδερένιο κρεβάτι και πάνω του ένα αγκαλιασμένο ηλικιωμένο ζευγάρι με όλα του τα ρούχα. Αυτή ήταν μια παχουλή γυναίκα κι αυτός ξερακιανός, βραχύσωμος. Είχε τσιουλώσει στην αγκαλιά της και κοιμόταν μακαρίως. Είπα να τους ξυπνήσω αλλά δεν το έκανα. Προς τι. Καλύτερα που δεν τους ξύπνησα, γιατί μου αρέσει να σκέφτομαι ότι δεν απογράφησαν. Και μου αρέσει επίσης να σκέφτομαι ότι ποτέ έκτοτε δεν ξαγκαλιάστηκαν. Μετράω '81-'98 δεκαεφτά χρόνια αγκαλιασμένοι μακριά από σούρτα φέρτα κι από μπαρμπάδες. 

7,81 €

Η ΒΡΑΔΥΠΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ

Πρόσωπα αγαπάμε, πρόσωπα αποστρεφόμαστε, πρόσωπα νοσταλγούμε. Το πρόσωπο, αυτή η τόσο φανερή μα και τόσο κρυμμένη γεωγραφία της ανθρώπινης ψυχής, διατρέχει πότε φανερά και πότε έμμεσα τα διηγήματα αυτής της συλλογής.

11,10 €

Ν' ΑΚΟΥΩ ΚΑΛΑ Τ' ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ

Όταν μιλούσαν εκείνες οι γυναίκες νόμιζες ότι κάποιος ουράνιος υποβολέας τους ψιθυρίζει τα λόγια. Ότι κάποιος ευφάνταστος μουσικός κινεί τις άπειρες χορδές των αντιστοιχιών ζωής και γλώσσας. Ξεπηδούσαν ακάλεστες οι λέξεις και έσκαγαν σαν λουλουδένια μπουμπούκια στους αιθέρες καθαρίζοντας πάλι και πάλι την ψυχή και τον νου. 

9,90 €

ΘΑΜΠΩΣΕ Ο ΝΟΥΣ - ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Στα ανά χείρας διηγήματα υπάρχουν πολλά "ίσως" και "μάλλον".
Χάνοντια με τα χρόνια οι βεβαιότητες.
Ίσως μόνον η ενθεότης προβάλλει δειλά.
Τα διηγήματα δεν είναι αυθεντικά
Είναι από χίλιες μεριές διαμεσολαβημένα·
και απ' την "αυθεντικότητα".
Αλλά τα ψέματα μπορεί κατά στιγμές και κατά όψεις να περιέχουν αλήθεια. Και αντιστρόφως.
Είναι μάλλον αυθαίρετες κατασκευές απ' τα υλικά της ρευστής και χαώδους ζωής.
Ίσως χρησιμεύουν -κυρίως οι μορφοποιήσεις τους- ως παρηγορητικές λαβές.

10,50 €

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗΣ - Η ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Το τελευταίο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου, πρωτοπόρου της κοινωνικής ανθρωπολογίας στην Ελλάδα, μια επιτομή του πολυδιάστατου έργου του στο πεδίο των επιστημών του ανθρώπου.

18,02 €

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΔΕΛΟΥΝ - ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

«Έβλεπα νερά· δεν τα 'χω σε καλό τα έρημα.
Παρέκει ήταν η κοπέλα σου γελούμενη.
Τι να κάνει η Διαμαντούλα; τα μαύρο
όνειρα μού δέλουν».
Στην αρχή κάθε ημέρας στο χωριό μου
-πριν ερημώσει- οι γυναίκες εδιηγούντο
τα όνειρά τους, ιδίως τα θεωρούμενα δυσοίωνα.
Στόλιζαν δε τις διηγήσεις τους πάμπολλες
ομηρικές λέξεις.
Πριν από 27 αιώνες η λέξη «δέελος» σήμαινε
ορατός, εμφανής.
Αργότερα έγινε «δηλώ», δηλαδή ποιώ δήλον,
φανερώνω, αποκαλύπτω.
Απ' τα μονοπάτια του χρόνου έφθασε και

9,90 €

WOOF, WOOF, DEAR LORD

We are sad creatures. I am a prostitute running to seed and my last asset is an idiot son. I am a street-sweeper collapsing under the weight of time and my own obesity. I am a foul-mouthed and repellent daughter desperately in need of a man. Sad creatures. Simple needs. Mr. Dimitriou conjures us into existence in the space of a few lines, and we live, poised between hope and its extinction, for a few brief pages in the harsh world of his pared down prose. Sad creatures, dumb creatures: our spokesman ultimately is a dead or dying dog... woof, woof, dear Lord.

7,61 €

Σελίδες